Zdobycie podpisu nie powinno oznaczać drukowania umowy, skanowania jej i ciągłego odsyłania wyniku e-mailem. AuraDoc pozwala wysłać do podpisu dowolny PDF z obszaru roboczego z tego samego miejsca, w którym go przechowujesz, przeszukujesz i czytasz. Osoby podpisujące nie potrzebują konta, certyfikatu cyfrowego ani żadnego oprogramowania: wystarczy zaproszenie e-mailem i krótki kod. Ten artykuł wyjaśnia, jak działa prośba o podpis, jakie dowody są po drodze zachowywane i jak każdy, kto otrzyma gotowy dokument, może go później sprawdzić.
Wysyłanie dokumentu do podpisu
Otwórz dokument i wybierz prośbę o podpisy. Dodaj każdego sygnatariusza z imieniem i adresem e-mail, a AuraDoc wyśle mu zaproszenie z linkiem do dokumentu. Gdy sygnatariusz otworzy link, na ten sam adres trafia sześciocyfrowy kod jednorazowy. Wpisanie kodu potwierdza, że osoba podpisująca kontroluje skrzynkę, do której wysłano zaproszenie — to weryfikacja tożsamości, jakiej potrzebuje większość codziennych umów. Kod szybko wygasa i działa tylko raz, więc sam przekazany dalej link nie wystarczy, by podpisać się w cudzym imieniu.
Dopóki prośba jest otwarta, śledzisz postęp na stronie dokumentu: kto został zaproszony, kto otworzył link, a kto już podpisał. Nie trzeba ponaglać ludzi na ślepo. Prośby można też uruchamiać poza interfejsem. Publiczne REST API ma endpoint, który prosi o podpis dokumentu, a podpisany webhook powiadomi Twój system w chwili, gdy ostatni sygnatariusz skończy.
Co zapisuje ścieżka audytu
Każdy krok zostawia wpis w ścieżce audytu. AuraDoc zapisuje, kiedy wysłano zaproszenie, kiedy kod został wysłany i potwierdzony oraz kiedy złożono podpis, razem z adresem IP i przeglądarką sygnatariusza. Wpisy powstają po kolei, więc przebieg zdarzeń czyta się jak oś czasu. Ścieżka jest powiązana z dokumentem, a nie ze skrzynką pocztową, dlatego zostaje z plikiem w obszarze roboczym i można ją wyeksportować, gdy klient, audytor lub sąd zapyta, jak zebrano podpis.
Gdy wszyscy podpiszą, AuraDoc pieczętuje PDF podpisem PAdES oraz, gdy usługa znaczników czasu jest dostępna, znacznikiem czasu wydanym przez zaufany urząd znaczników czasu. Skrót SHA-256 ścieżki audytu zostaje osadzony razem z pieczęcią, co wiąże zapis zdarzeń z dokładnymi bajtami podpisanego pliku. Jeśli po zapieczętowaniu zmieni się choćby jeden znak dokumentu, podpis przestaje się weryfikować. Jeśli masz już własny certyfikat w pliku .p12 lub .pfx, narzędzia PDF mogą też zastosować go bezpośrednio, czego wymagają niektóre regulowane procesy.
Późniejsze sprawdzanie podpisanego PDF
Podpis jest przydatny tylko wtedy, gdy można go sprawdzić. Członkowie Twojego obszaru roboczego mogą przesłać podpisany PDF do narzędzia weryfikacji i zobaczyć, czy pieczęć jest nienaruszona, jaki certyfikat ją utworzył i kiedy wydano znacznik czasu. Plik jest sprawdzany, a potem odrzucany; nie jest przechowywany w żadnym obszarze roboczym. Artykuł o weryfikacji podpisanego PDF wyjaśnia, co oznacza każdy wynik i co zrobić, gdy weryfikacja się nie powiedzie.
Podpis elektroniczny działa obok pozostałych zabezpieczeń i mechanizmów zgodności. Role decydują, kto może wysyłać prośby, ścieżka audytu leży obok zgód i innych rejestrów prywatności, a dokumenty pozostają zaszyfrowane w trakcie przesyłania i odizolowane w pamięci Twojej organizacji. Zawartość planów porównasz na stronie cennika, a powiązane artykuły zebrano pod tagiem podpis elektroniczny.